Laten we hopen dat het Dak van de wereld goed verzekerd werd want het eiland in kwestie is een meteoriet die daar gevallen is veertig miljoen jaar geleden. Kara Kul is slechts een meteorietische krater en het eiland is de meteoriet zelf. Hij is eveneens het hoogst alpenmeer van groot belang van de wereld en het eiland die er zich bevindt is noodzakelijkerwijs het hoogste binnenlandse eiland van de wereld. En op dit eiland zelf bevindt zich een klein meer waarop er misschien eiland is ? En een vijver op de eiland? ... Wat zou Branduardi inspireren.

Kara Kul: het zwarte meer. Vanaf zijn randen gezien, lijkt het niet zeer zwart. Wij zien het reeds iets meer somber vanaf de naburige bergen of van de top van het eiland maar vanuit een vliegtuig of vanuit de spaceshuttle gezien, draagt hij zijn naam goed: hij is zwart van inkt. Op de foto's van NASA, wordt op die zwarte plek goed de aandacht gevestigd als wij het met de kleur smaragd van het kleine meer vergelijken dat op het eiland is.

Kara Kul is een gesloten meer. Het water ontsnapt er slechts door verdamping. Die die er ingaat komt grotendeels van het ontdooien van de sneeuw van de majestueuze bergen die het omgeven. Dit water van zeer grote zuiverheid heeft niettemin de delfstoffen van de bergen in kwestie opgelost. Het is wat hem deze smaak van Vichy water geeft. Zij kan echter zodanig, zonder zuivering gedronken worden. Zijn temperatuur overschrijdt zelden de vijf graden. Het meer en zijn directe omgeving worden door een fauna bewoond en van een endemisch flora aan 80 %. Ondanks de ruwheid van de winter, kan men altijd er Bactriaanse kamelen in het wild ontmoeten. Sneeuwjachtluipaarden, helaas, steeds zeldzamer tot stand maar een team van Unesco heeft het geluk gehad om er te ontmoeten.

Het juweel van Xinjiang, Kara Kul is de hoogste bescherming waard. Gelukkig ziet Tadzjikistan erop toe. Het meer en het gebied dat het omgeeft zijn kandidaten voor "de Biosfeer" van Unesco. Helaas heeft hij een gebrek aan waterzuiveringsinstallaties en toeristen beginnen er te komen. Een beroemd

Rond Kara Kul, vinden wij gehuchten van een uiterste armoede maar waar de gastvrijheid alles overschrijdt wat wij elders kunnen ontmoeten. De buitenlandse bezoeker heeft altijd recht op een brood en, vergeleken met ons Europees brood, is het een cadeau van keuze. Hij is voedzaam en heerlijk. Geen enkele plaats past beter voor kokkerellen van een Europese specialiteit met de middelen van het boord en het delen met het lokale volk. Het is moeilijk om te weten als wij in Tadzjikistan of in China zijn. De mensen zeggen dat wij in Xinjiang zijn maar niemand weet echt waar de grens is. Wat meer is, van beide kanten van de grens, spreekt men dezelfde dialecten die meer op Turk lijken dan op Chinees.

Sinds tweeduizend jaar trekken karavanen voorbij op wat nu de weg M41 is en nooit niemand heeft ze kunnen controleren. Noch de KGB noch de Chinese politie noch geen enkele douanebeambte. In het verleden, was het de weg van de zijde, van de Basmati-rijst en van specerijen. Nu komen er van valse kleding van merken bij die even goed zijn als het ware, drugs, wapens en zelfs plutonium. De enige rijkdom van de plaats is de veeteelt van het schaap Kara Kul waarvan de kwaliteit van de wol in de gehele wereld wordt beoordeeld.