Omdat wij als het gered kunnen overwegen zo, het Sevanmeer is onze aandacht waard! Dat waarin de Russen en Armeniërs in geslaagd zijn is in het bereik van iedereen zelfs als de moeilijkheden kunnen sterk variëren van een plaats tot plaats.

Als een smaragd in zijn juwelenkisten van gebluste vulkanen met besneeuwde toppen, bevindt het Sevanmeer zich op 1900 meters hoogte. Met een huidige oppervlakte van 1244 km², het blijft het grootste alpenmeer van Europa. Velen zeggen dat het eveneens het mooiste is. Het is niet zomaar dat het nomenklatura sovjet er zijn tweede woonplaatsen had.

In het begin van XXste eeuw, heeft Armenië een belangrijke landbouw- en industriële ontwikkeling gekend. De vruchtbare grond, het dal van Ararat is eveneens vrij dor; men heeft dus het moeten irrigeren. Grote elektriciteitsverbruiker, heeft de industrie de Armeniërs verplicht om waterkrachtcentrales (hydro-elektrische centrales) te bouwen. In beide gevallen, is het het Sevan Meer die de kosten van de onderneming heeft gedaan: het debiet van de Hrazdan rivier die het meer drooglegt, werd verhoogd en het niveau van het meer is beginnen te dalen. Het is slechts in de jaren zestig dat men zich zorgen heeft gemaakt. Op dit ogenblik was het Sevan Meer met 20 meters gedaald en een gek project overwoog om het nog te laten zakken van 50 andere meters. Gelukkig zijn de Armeniërs zich op tijd bewust geworden van de ramp die zich voorbereidde en, zodat het niveau van het meer als het debiet van Hrazdan te behouden, men heeft een tunnel gegraven die een deel van het water van het Arpa-rivier afneemt, die tot een ander hydrologisch bekken behoort.

De Armeniërs waren nochtans niet aan het einde van hun straffen. In de jaren negentig, terwijl de vraag van elektriciteit nog steeg, werd een kerncentrale gestopt wegens veiligheidsredenen. Het niveau van het Sevanmeer is opnieuw gedaald. Maar een tweede tunnel werd gebouwd om een deel water van het meer te heraanvoeren naar het Vorotanrivier. Hij is zojuist in dit augustus 2003ingewijd en zou het Sevanmeer moeten terugbrengen tot zijn oorspronkelijk niveau van een twintigtal jaren.

Bovendien heeft Armenië een kapitaal van de Wereldbank gekregen en van het Zwitsers Agentschap voor de Samenwerking en de Ontwikkeling, om het Nationale Park van Sevan te verwezenlijken dat omgeven wordt door een natuurreservaat van 3.000 km², waarin het gebruik van de natuurlijke hulpbronnen voor landbouw- en/of industriële doeleinden streng worden gereglementeerd.

Natuurlijk met hun lengte van 49 en 27 km, lijken beide tunnels die in Armenië worden gebouwd, klein vergeleken met het kanaal van Ob die de Aralzee zou kunnen redden. Deze laatstgenoemde zou bijna van twee duizend kilometers meten en een berg zou overschreden moeten worden door een geul of een tunnel op een afstand van zestig kilometers. Op deze geul na, hebben de Libiërs een kanaal van achttien honderd kilometers gegraven om het Noorden van hun land in fossiel water te ravitailleren dat in het Zuiden wordt opgenomen. Deze twee voorbeelden bewijzen de uitvoerbaarheid van een redding en een volledige restauratie van de Aralmeer.

De rijkdom van het Sevanmeer is niet alleen natuurlijk maar ook archeologisch. Men kan er de Kerk van St Astvatsatsin bewonderen en de, kleinere van St Karapet. Beiden dateren van IXe eeuw, een tijdperk waaraan zij zich op een eiland bevonden. Vandaag ten gevolge van de daling van niveau van het Sevanmeer, is het eiland een schiereiland geworden. De plaats is zeer mooi, vooral in het voorjaar wanneer de boomgaarden van het klooster in bloemen zijn. Hij is niettemin een restauratie en een onderhoud waard. Armenië is een gastvrij land. De hotelinfrastructuur is middelmatig, maar veel inwoners stellen maaltijden ter plaatse voor of in de natuur en vaak zelfs als logies gebruikt. Het land is speciaal aangenaam om op het einde van de zomer te bezoeken. En het Sevanmeer omvat Armenië een honderdtal kleinere maar net zo charmante meren. Enkel een twintigtal zijn gemakkelijk bereikbaar via de weg. Zelfs wanneer het landschap de verplaatsing waard is, moet men natuurlijk het gebied van Hoog-Karabakh vermijden waar de onenigheid frequent is.